şans kolyesi

ŞANSIN VE ŞİFANIN MADALYONU

Kayıp bir devirden günümüze… Ve hâlâ sırrını fısıldıyor.

Rivayete göre bu madalyon, Osmanlı döneminde Anadolu’nun uzak köylerini dolaşan yaşlı bir şifacı derviş tarafından yapılmıştı. Dervişin adı zamanla unutulmuş, fakat taşıdığı madalyonun hikâyesi nesilden nesile aktarılmıştı.

Söylenenlere göre derviş, insanlara yalnızca bitkilerle ve dualarla değil, iyi niyetin gücüyle de şifa verirdi. Hastaların başucunda bu madalyonu tutar, “Şifa önce gönülde başlar,” derdi.

Madalyonun ön yüzünde hayatı, doğayı ve iyileşmeyi simgeleyen figürler; arka yüzünde ise koruyucu bir anlam taşıdığına inanılan tasvirler bulunuyordu. Üzerindeki eski işaretlerin, sahibini kötü enerjilerden, nazardan ve talihsizliklerden koruduğuna inanılırdı.

Derviş ölmeden önce madalyonu bir yolcuya emanet etti ve şu sözleri söyledi:

“Bunu boynunda taşıyan değil, kalbinde iyilik taşıyan korunur. Şans, iyi niyetin peşinden gelir; şifa ise umutla başlar.”

Yıllar boyunca madalyon bir aileden diğerine geçti. Onu taşıyanların hayatında beklenmedik fırsatlar, zor zamanlarda kolaylıklar ve hastalık dönemlerinde moral buldukları anlatıldı.

Kimi bu madalyonu şans getiren bir tılsım, kimi ise şifacı bir emanet olarak gördü. Fakat herkesin ortak inancı aynıydı:

Bu madalyonun gücü metalinde değil, ona yüklenen güzel niyette saklıydı.

Bugün bu madalyonun kimin eline geçtiği bilinmese de, eski inanışa göre onu bulan kişi yalnızca bir eşya değil, geçmi