“Her ışık kutsal değildir” Ranunculus — Sarı Düğün Çiçeği

Her ışık kutsal değildir.

Bazıları yalnızca uyarır. Antik dünyada bu çiçek yalnızca bir süs değildi;

doğanın vahşi ve parlak bir parçasıydı.

Ranunculus, adını rana “kurbağa”kelimesinden alır.

Yaşlı Plinius, bu bitkilerin su kenarlarında,

kurbağaların yaşadığı nemli alanlarda yetişmesi nedeniylebu adla anıldığını yazar.

Ne tam karada,

ne tamamen suda;

bir geçiş hâlinin bitkisidir. Yunanlar, taç yapraklarındaki o doğal parlaklığın “

sanki verniklenmiş gibi “

güneş ışığını topladığına inanırdı.

Bu yüzden onu Apollo ile bağdaştırdılar:

ışığın, sanatın ve ölçünün tanrısıyla.

Bazı mitolojik anlatılarda

sarı düğün çiçeği,

su perilerinin (Nymph’lerin)

ya da orman tanrılarının dokunuşuyla ilişkilendirilir.

Parlaklığı, Apollo’nun altın ışıklarının

yeryüzündeki kısa bir yansımasıdır.

Geç Antik bir anlatıda ise,

ışığa fazla yaklaşan,

kendi ışıltısına kapılıp kibirlenen bir genç kızın

parlak ama yakıcı bir çiçeğe dönüştüğü söylenir.

Işığa yaklaşmanın da bir sınırı vardır.

Ranunculus’un parlaklığı yaklaşmaya çağırır,

ama yakıcı, zehirli özü geri iter.

Bu yüzden Antik dünyada

ne tapınak çiçeği olmuştur

ne de kutsal adaklara girmiştir.

O, bir süs değil;

bir felsefi uyarı çiçeği olarak düşünülür.

Parlayan her şey masum değildir.

Mezopotamya ritüellerinde

yakıcı özü nedeniyle arındırıcı bir simgeye dönüşür;

kötü olanı dağlayarak yok eden bir güç taşır.

El yapımı | Tek ve biricik Divane Atölye koleksiyonunda yalnızca bir adet