“Dionysos’un Ayak İzleri”

Dionysos’un geçtiği yerlerde sarı fiğin kendiliğinden bittiğine inanılırdı; çünkü tanrı nerede ayak bassa, orada “kuralsız” bitkiler fışkırırdı. Bağların eşiğinde beliren fiğ,sınırları aşan tanrının sessiz imzasıydı. Ranunculus ise bambaşka bir dünyanın çiçeği: ışığın, evliliğin, bereketin parlak nefesi. Orfik metinlerde “yeraltından fırlayan ışık” diye anılır; Persephone’nin dönüşüyle birlikte toprağı yaran ilk parlak çiçek olduğu söylenir. Roma’da Flora ile Juno’nun korumasında, gelinlerin duvağına takılırdı ki evliliğe güneş doğsun. Anadolu’da Yörük ve Türkmen kadınlarının “sarı gelin çiçeği” dediği budur; tacın tam ortasında eve ışık taşısın diye. İkisi bir arada çok güçlü bir ikilik yaratır: — Sarı fiğ = Dionysos = delilik, sınır aşımı, yabanın sarhoş nefesi — Sarı düğün çiçeği = Aphrodite / Juno / Flora = düzen, evlilik, bereket, ışık İkisi bir arada: Biri insanı çıldırtsın diye, öteki yuvasına bağlasın diye.

Biri geceyi, öteki gündüzü taşır.

Biri sınırları yıksın diye, öteki yeni bir sınır çizsin diye. Yeşil çerçeve onları sarar;

Dionysos’un kutsal rengi, sarmaşığın ve yılanın rengi.

İçinde iki sarı ışık vardır: biri vahşi, biri evcil.

Biri ölümün kapısında dans eder,

öteki doğumun eşiğinde bekler. Deniz hâlâ köpürür arkada;

çiçekler kurumuş olsa da ışık ve sarhoşluk hâlâ canlıdır.

Dionysos geçmiştir, Aphrodite bakmıştır. Arada bir insan eli dokunmuş, ve eşik çiçeklerini bir çerçeve içinde sonsuzluğa hapsetmiş.