pirinç muhafazalı cıvalı cep termometresi

20.ydan önce klinik termometreler bir ayak uzunluğundaydı ve bir hastanın ateşini ölçmek 20 dakika sürüyordu. Taşınması zordu. 1867 yılında İngiliz doktor Allbutt, ateş ölçüm süresini 5 dakikaya indiren ve cebe sığan bir termometre geliştirdi. O dönemde bugünün ucuz plastikleri yoktu. Cam kırılgandı ve içindeki cıva kıymetliydi. Bu yüzden termometreler, dönemin en dayanıklı ve asil malzemesi pirinç kılıflarla korunurdu.Doktorlar at arabalarıyla, trenlerle köylere, ev ziyaretlerine giderken bu kılıf sayesinde dereceyi ceketlerinin iç cebinde kırılmadan taşıyabiliyorlardı.Üzerindeki çizgiler, el işçiliğiyle asit indirme tekniğiyle cama kazınmış.Bu derecelerin en büyük özelliği, maksimum termometre olmalarıdır. Yani haznesindeki cıva, vücut sıcaklığıyla genleşip yukarı çıktığında, hastanın ağzından veya koltuk altından çıkarılsa bile hemen aşağı düşmez. Cıva sütununun altındaki gözle görülmeyecek kadar ince bir daralma (boğum), cıvanın yukarıda kalmasını sağlar. Doktor ateşi okuduktan sonra, cıvayı tekrar hazneye döndürmek için dereceyi havada birkaç kez sertçe sallamak zorundadır. Eski nesiller bu derece sallama hareketini çok iyi hatırlar.Bu derece, antibiyotiklerin yeni keşfedildiği, verem, tifo gibi salgınların dünyayı kasıp kavurduğu dönemlerde bir ailenin en büyük güvencesi bir taşra doktorunun çantasındaki en kutsal aletti. ateşin yükselmesi ölüm kalım meselesiydi ve bu pirinç kılıf, hayati bilgiyi saklayan zırhtı